W dniu 17 października 2025 r. Sąd Najwyższy Indii rozpatrywał kwestię, czy spółka nierezydent faktycznie zakończyła działalność w okresie przerwy między kontraktami, co miało bezpośrednie znaczenie dla odliczeń i niezamortyzowanej amortyzacji. Sprawa dotyczyła francuskiej spółki wiertniczej, która prowadziła działalność w Indiach na podstawie kontraktów w latach 1983–1993, lecz kolejny kontrakt uzyskała dopiero w październiku 1998 r. W trakcie pięcioletniej przerwy spółka kontynuowała składanie ofert na nowe zlecenia oraz składała indyjskie deklaracje podatkowe, wykazując jedynie niewielkie koszty administracyjne i przychody z odsetek od zwrotów podatkowych, a także roszczenia dotyczące przeniesienia wcześniejszej amortyzacji.
Organ podatkowy uznał ten okres za zakończenie działalności i odmówił odliczeń, co podtrzymał Komisarz ds. Podatku Dochodowego (odwoławczo). Trybunał Apelacyjny ds. Podatku Dochodowego nie zgodził się z tym stanowiskiem, uznając przerwę za tymczasowy „zastój”, a nie zamknięcie działalności, jednak Sąd Wysoki uchylił tę decyzję i przywrócił odmowę odliczeń.
Ostatecznie Sąd Najwyższy opowiedział się po stronie podatnika, uznając, że spółka nadal „prowadziła działalność” w Indiach w okresie przerwy. Podkreślono, że ciągłe działania ofertowe i korespondencja dowodziły zamiaru kontynuowania działalności, nawet przy braku aktywnych kontraktów. Co istotne, Sąd odrzucił pogląd Sądu Wysokiego, że utrzymywanie zakładu podatkowego jest konieczne, aby uznać działalność za prowadzoną, wyjaśniając, że ustawa o podatku dochodowym nie wymaga od nierezydenta posiadania stałego biura w Indiach, aby dochód podlegał tam opodatkowaniu.