4 grudnia 2025 r. Wysoki Sąd w Delhi (sprawy ITA 353/2025 i ITA 354/2025) orzekł, że kancelaria prawna świadcząca usługi dla klientów w Indiach nie posiada zakładu usługowego (Service PE) ani wirtualnego zakładu (Virtual PE) w Indiach w związku z tymi usługami. Sprawa dotyczyła dwóch pracowników singapurskiej kancelarii, którzy w jednym roku podróżowali do Indii w celu obsługi klientów, a w innym roku świadczyli usługi zdalnie z Singapuru.
W zakresie Service PE Sąd podkreślił, że umowa podatkowa Indie–Singapur wymaga „świadczenia usług na terytorium Indii” przez pracowników lub inne osoby. Oznacza to, że tylko dni faktycznego wykonywania usług w Indiach mogą być liczone do progu. Na podstawie szczegółowych zapisów czasu pracy Sąd uznał, że dni urlopu i dni poświęcone na ogólny rozwój biznesu nie mogą być traktowane jako dni świadczenia usług, a „wspólne dni”, w których kilku pracowników przebywało w Indiach jednocześnie, należy liczyć raz, a nie mnożyć przez liczbę osób. Po wyłączeniu tych dni ustalono, że kancelaria świadczyła usługi w Indiach przez 44 dni, czyli poniżej progu 90 dni dla powstania Service PE.
W odniesieniu do koncepcji Virtual PE Sąd jednoznacznie stwierdził, że ani umowa podatkowa Indie–Singapur, ani prawo krajowe Indii nie przewidują takiego pojęcia. Choć Sąd dostrzegł wyzwania związane z opodatkowaniem gospodarki cyfrowej, uznał, że odejście od standardu fizycznej obecności musi być wyraźnie zapisane w umowie lub przepisach, a nie wywodzone z raportów OECD czy praktyki innych państw (np. Arabii Saudyjskiej). W braku takich regulacji świadczenie usług doradczych z zagranicy, nawet skierowanych do klientów w Indiach, nie tworzy samo w sobie zakładu w Indiach.