Newsletter Podatki Międzynarodowe

Kwestia zgodności polskich przepisów podatkowych z unijną dyrektywą dotyczącą restrukturyzacji transgranicznych po raz kolejny trafia pod osąd Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2026 r. (sygn. I SA/Gl 1179/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował do TSUE dwa pytania prejudycjalne dotyczące opodatkowania stałego zakładu w ramach wniesienia aportu w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, objętego zakresem Dyrektywy 2009/133/WE (tzw. dyrektywy o fuzjach).

Tło sprawy

Sprawa dotyczy skargi Worldline Europe Societe Anonyme z siedzibą w Bertrange na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z 24 lipca 2025 r. (nr 0111-KDIB1-1.4010.272.2025.1.AW).

Wnioskodawca, spółka z siedzibą w Luksemburgu działająca w sektorze usług płatniczych, zamierzał wnieść aportem do spółki z siedzibą w Belgii swój polski oddział, stanowiący zarazem jego zakład podatkowy w Polsce oraz zorganizowaną część przedsiębiorstwa (dalej: ZCP). Operacja miała służyć uproszczeniu struktury grupy w ramach szerszej reorganizacji przeprowadzanej z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, przy jednoczesnej kontynuacji działalności oddziału w Polsce przez spółkę belgijską.

DKIS potwierdził, że Oddział PL stanowi ZCP oraz że transakcja, co do zasady, podlega opodatkowaniu w Polsce na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT w zw. z art. 13 ust. 2 UPO Polska-Luksemburg. Jednocześnie organ odmówił zastosowania wyłączenia z przychodu przewidzianego w art. 12 ust. 4 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, wskazując, że przepis art. 12 ust. 15 ustawy o CIT literalnie nie obejmuje przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego przez nierezydenta (spółkę luksemburską) do innego nierezydenta (spółki belgijskiej), nawet jeśli przedmiotem wkładu był zakład położony w Polsce. W ocenie DKIS brak takiego przypadku w katalogu z art. 12 ust. 15 ustawy o CIT wyklucza możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego dyrektywą o fuzjach.

Właśnie na tym tle WSA w Gliwicach powziął wątpliwości co do zgodności polskich przepisów z prawem unijnym i zdecydował się skierować sprawę do TSUE.

Dwa pytania prejudycjalne

WSA w Gliwicach zdecydował o zawieszeniu postępowania do czasu wypowiedzenia się TSUE w dwóch kwestiach dot.:

1. zgodności przepisów krajowych z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2009/133/WE oraz art. 63 ust. 1 TFUE, w sytuacji, gdy przepisy te nie przewidują zrzeczenia się przez państwo członkowskie prawa do opodatkowania stałego zakładu położonego w tym państwie, mimo że aktywa przekazywane w ramach restrukturyzacji obejmują taki zakład;
2. tego, czy ocena bezpośredniej skuteczności art. 10 dyrektywy 2009/133/WE oraz obowiązek odstąpienia od stosowania sprzecznych z nim przepisów krajowych spoczywa wyłącznie na sądach krajowych, czy również na organach administracyjnych (podatkowych).

Dlaczego to ważne?

Orzeczenie TSUE może mieć istotne znaczenie praktyczne na kilku płaszczyznach.

Po pierwsze, sprawa ujawnia potencjalną lukę w polskiej implementacji dyrektywy 2009/133/WE. Przepis art. 12 ust. 15 ustawy o CIT, warunkujący stosowanie neutralności podatkowej przy wnoszeniu ZCP, literalnie pomija scenariusz, w którym zarówno spółka wnosząca aport, jak i spółka go otrzymująca są nierezydentami, a przedmiotem wkładu jest zakład położony w Polsce. Tymczasem art. 10 ust. 1 ww. dyrektywy wymaga, by Polska zrezygnowała z prawa do opodatkowania takiego zakładu. Jeśli TSUE potwierdzi niezgodność polskich przepisów z dyrektywą, podatnicy, którzy w analogicznych okolicznościach zapłacili podatek, mogą zyskać podstawę do dochodzenia jego zwrotu.

Z kolei odpowiedź na drugie pytanie może mieć szersze znaczenie dla praktyki organów podatkowych. Gdyby TSUE potwierdził bezpośrednią skuteczność art. 10 dyrektywy i obowiązek jej stosowania przez organy administracyjne, podatnicy zyskaliby możliwość powoływania się na jej postanowienia już na etapie postępowania interpretacyjnego, bez konieczności każdorazowego kierowania sporu do sądu.

Sprawa wpisuje się więc w szerszy nurt pytań o zakres obowiązków organów podatkowych wynikających z zasady pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej. Dotychczas zagadnienia te najczęściej pojawiały się w obszarze VAT i akcyzy, jednak coraz częściej zaczynają być także przedmiotem sporów na gruncie CIT.

Autorzy:

Jarosław Łukasik, Senior Manager w Zespole Podatków Międzynarodowych, EY Polska

Piotr Fałdziński, Senior w Zespole Podatków Międzynarodowych, EY Polska

Kamil Kmak, Zespół Podatków Międzynarodowych, EY Polska

Minister Finansów i Gospodarki wydał 18 czerwca 2026 r. interpretację ogólną (sygn. DD4.8201.2.2026), opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów i Gospodarki z 25 czerwca 2026 r. (poz. 61). Jej celem jest zapewnienie jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe w sprawach dotyczących opodatkowania dochodów marynarzy będących polskimi rezydentami podatkowymi, którzy wykonują pracę na pokładzie statków eksploatowanych przez zagraniczne przedsiębiorstwa.

Na czym polega problem?

Interpretacja dotyczy sytuacji, gdy dochody marynarza będącego polskim rezydentem podatkowym nie podlegają opodatkowaniu za granicą, gdyż podatkowe przepisy wewnętrzne drugiego państwa nie obejmują podatnika ograniczonym obowiązkiem podatkowym. W praktyce oznacza to, że marynarz pracuje np. na statku norweskiego armatora, ale norweskie prawo wewnętrzne nie nakłada na niego podatku - nie dlatego, że dochód jest zwolniony w klasycznym rozumieniu, lecz dlatego, że podatnik w ogóle nie podlega w Norwegii ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W orzecznictwie sądowo administracyjnym wyrażone zostały sprzeczne stanowiska w kwestii możliwości zastosowania polsko-norweskiej konwencji oraz metody proporcjonalnego odliczenia w sytuacji, gdy marynarz nie został opodatkowany w Norwegii, gdyż nie został objęty w tym państwie ograniczonym obowiązkiem podatkowym. Część składów NSA uznawała, że brak faktycznej kolizji obowiązków podatkowych wyklucza stosowanie UPO i nakazywała pełne opodatkowanie dochodów w Polsce - nierzadko bez prawa do ulgi abolicyjnej. Inne składy zajmowały stanowisko przeciwne, uznając, że dla zastosowania UPO wystarczy potencjalna możliwość opodatkowania w obu państwach.

Główna teza MF

Dla zastosowania postanowień polsko-norweskiej konwencji, w tym wynikającej z niej metody unikania podwójnego opodatkowania, nie ma znaczenia, czy Norwegia korzysta z przyznanego jej przez tę konwencję prawa do opodatkowania dochodów marynarzy, ani na jakich zasadach je opodatkowuje, w szczególności czy zgodnie z prawem norweskim marynarze objęci są w Norwegii ograniczonym obowiązkiem podatkowym.

Wykładnia zakładająca, że warunkiem zastosowania polsko-norweskiej konwencji do dochodów marynarzy jest objęcie ich ograniczonym obowiązkiem podatkowym w Norwegii, nie ma uzasadnienia w świetle brzmienia postanowień tej konwencji, Komentarza do Modelowej Konwencji OECD ani znanej praktyki międzynarodowej. Warunek ten nie wynika ani z zakresu podmiotowego i przedmiotowego konwencji, ani z przepisów regulujących opodatkowanie dochodów marynarzy, ani z postanowień dotyczących metody unikania podwójnego opodatkowania.

Stanowisko MF wpisuje się w linię orzeczniczą ugruntowaną przez wyrok NSA w składzie siedmiu sędziów z 15 grudnia 2025 r. (sygn. II FSK 785/22), w którym rozstrzygnięto, że dla stosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie jest konieczna faktyczna kolizja nieograniczonego i ograniczonego obowiązku podatkowego, a kluczowym warunkiem jest możliwość opodatkowania danej osoby w obu państwach, wynikająca z ich wewnętrznych przepisów podatkowych.

Szerszy zasięg interpretacji

Choć zagadnienie zostało omówione na przykładzie polsko-norweskiej konwencji, wyrażone zasady wykładni znajdą odpowiednie zastosowanie do postanowień innych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Dotyczy to w szczególności zasady, zgodnie z którą brak ograniczonego obowiązku podatkowego w państwie źródła lub brak faktycznej zapłaty podatku za granicą nie stanowi samodzielnej podstawy do odmowy zastosowania UPO ani wynikającej z niej metody unikania podwójnego opodatkowania. Interpretacja ma zatem znaczenie nie tylko dla marynarzy pracujących na rzecz norweskich armatorów, ale potencjalnie dla wszystkich podatników uzyskujących dochody zagraniczne w warunkach, gdy państwo źródła nie nakłada podatku z uwagi na brak ograniczonego obowiązku podatkowego - niezależnie od tego, z jakim krajem Polska zawarła stosowną UPO.

Znaczenie praktyczne

Interpretacja usuwa istotną niepewność prawną, która przez lata ciążyła na rozliczeniach podatkowych polskich marynarzy i ich rodzin. Podatnicy, którym organy podatkowe odmawiały zastosowania UPO wyłącznie z powodu braku ograniczonego obowiązku podatkowego za granicą i którzy w konsekwencji opodatkowali całość dochodów w Polsce, mogą rozważyć korektę zeznań za lata nieprzedawnione (co do zasady 5 lat wstecz) i wystąpienie o zwrot nadpłaty. Interpretacja ogólna wiąże organy podatkowe na mocy art. 14a Ordynacji podatkowej, co powinno skutecznie powstrzymać dalsze kwestionowanie przez nie prawa do stosowania UPO w analogicznych stanach faktycznych.

Autorzy:

Jarosław Łukasik, Senior Manager w Zespole Podatków Międzynarodowych, EY Polska

Bartosz Jastrzębski, Zespół Podatków Międzynarodowych, EY Polska

Obowiązek weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela odbiorcy dywidendy przy dokonaniu jej wypłaty na rzecz wspólnika

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2026 r., sygn. III SA/Wa 392/26 potwierdził, że spółka wypłacająca dywidendę na rzecz brytyjskiego wspólnika ma obowiązek weryfikacji, czy odbiorca należności posiada status rzeczywistego właściciela (beneficial owner). Sąd wskazał, że warunek ten wynika wprost z art. 10 polsko-brytyjskiej u.p.o., interpretowanej z uwzględnieniem jej anglojęzycznej wersji językowej. W konsekwencji płatnik dokonujący wypłaty dywidendy jest zobowiązany do zbadania, czy bezpośredni odbiorca spełnia przesłanki beneficial owner — a samo formalne spełnienie warunków z u.p.d.o.p. nie jest wystarczające. Skarga podatnika została oddalona.

Kwestia wpływu zwolnienia przedmiotowego w kraju rezydencji spółki dominującej na prawo do zwolnienia z podatku u źródła na podstawie art. 22 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 2026 r., sygn. II FSK 960/25 rozstrzygnął na korzyść podatnika istotną wątpliwość dotyczącą warunków stosowania zwolnienia dywidendowego. Sąd stwierdził, że art. 22 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. uzależnia zwolnienie z WHT wyłącznie od niekorzystania przez spółkę dominującą ze zwolnienia o charakterze podmiotowym w kraju rezydencji — przepis ten nie wprowadza warunku efektywnego opodatkowania samej dywidendy. Sąd podkreślił również, że negatywne konsekwencje wadliwej implementacji Dyrektywy 2011/96/UE obciążają państwo, a nie podatnika. NSA uchylił wyrok oraz decyzje organów obu instancji.

Zakres przedmiotowy pojęcia „nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania‟, o którym mowa w art. 22 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2026 r., sygn. II FSK 1143/23 doprecyzował rozumienie warunku z art. 22 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. w kontekście luksemburskiego funduszu inwestycyjnego (RAIF). Sąd uznał, że warunek niekorzystania ze zwolnienia podmiotowego dotyczy zwolnienia od całości dochodów, nie zaś zwolnień przedmiotowych obejmujących określone kategorie dochodów (np. dywidendy). W konsekwencji korzystanie przez zagraniczną spółkę dominującą ze zwolnienia przedmiotowego w państwie rezydencji nie wyklucza stosowania polskiego zwolnienia WHT z art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. NSA uchylił wyrok WSA i odmowę wydania opinii o stosowaniu preferencji.

Ustalenie czy dyskonto stanowi koszt finansowania dłużnego i jest objęte limitem określonym w art. 15c u.p.d.o.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w w Gliwicach w wyroku z dnia 22 czerwca 2026 r., sygn. I SA/Gl 1320/25 uchylił interpretację indywidualną na korzyść podatnika. Sąd stwierdził, że uznanie samego faktu otrzymania środków wskutek zbycia wierzytelności (sekurytyzacja) za koszt finansowania dłużnego podlegający limitowaniu jest błędne. Konieczna jest odrębna analiza pojęcia „finansowania dłużnego" z art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p., w tym w szczególności elementu dłużnego transakcji. Sprawa dotyczyła dyskonta płaconego przez spółkę leasingową z branży finansowej. W konsekwencji podatnicy stosujący sekurytyzację powinni każdorazowo analizować charakter ekonomiczny transakcji przed objęciem dyskonta limitem art. 15c.

Ustalenie czy koszty wynagrodzenia faktora stanowią koszty finansowania dłużnego i podlegają ograniczeniom wskazanym w art. 15c u.p.d.o.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 czerwca 2026 r., sygn. III SA/Wa 332/26 orzekł, że koszty związane z umową faktoringu pełnego nie stanowią kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c u.p.d.o.p. i w związku z tym nie podlegają limitowaniu. Sąd wskazał również, że wobec braku wyraźnego i jednoznacznego wymienienia faktoringu w katalogu z art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p., limitowaniu nie podlegają też koszty faktoringu o charakterze mieszanym lub niepełnym. WSA uchylił interpretację KIS. Wyrok ma duże znaczenie praktyczne dla podmiotów korzystających z faktoringu jako instrumentu finansowania obrotowego.

Objęcie limitowaniem kosztów finansowania dłużnego środków finansowych pozyskanych od fundacji rodzinnych na podstawie art. 15c ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 czerwca 2026 r., sygn. III SA/Wa 2076/25 oddalił skargę podatnika i potwierdził stanowisko organów. Sąd wskazał, że art. 15c ust. 1b u.p.d.o.p. wyłącza stosowanie limitu z pkt 1 (3 mln zł) wyłącznie dla finansowania od fundacji rodzinnej, natomiast limit z pkt 2 (30% EBITDA) nadal w pełni znajduje zastosowanie. Wykładnia językowa przepisu nie pozwala na objęcie wyłączeniem również limitu EBITDA. W konsekwencji spółki finansowane przez fundacje rodzinne muszą limitować nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego na zasadach ogólnych z art. 15c ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.

Kwestia opodatkowania stałego zakładu przy restrukturyzacji w świetle przepisów Dyrektywy 2009/133/WE — pytanie prejudycjalne do TSUE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2026 r., sygn. I SA/Gl 1179/25 skierował pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd pyta, czy art. 10 Dyrektywy 2009/133/WE sprzeciwia się przepisom krajowym, które nie przewidują zrzeczenia się przez państwo członkowskie prawa do opodatkowania stałego zakładu przy przeniesieniu aportu obejmującego ten zakład. Sprawa dotyczy spółki luksemburskiej (Worldline Europe) z oddziałem w Polsce. Dodatkowe pytanie dotyczy tego, czy bezpośrednią skuteczność Dyrektywy mogą oceniać również organy podatkowe. Postępowanie sądowe zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE.

Warunki zastosowania CIT estońskiego po połączeniu spółki w pierwszym roku obowiązywania tej formy opodatkowania

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2026 r., sygn. II FSK 990/23 oddalił skargę kasacyjną organu i potwierdził prawo podatnika. Sąd wskazał, że z art. 9 ustawy zmieniającej z 28 listopada 2020 r. nie wynika, iż złożenie zawiadomienia o wyborze estońskiego CIT i samo opodatkowanie ryczałtem muszą nastąpić w tym samym roku. Spółka, która dokonała połączenia w 2021 r. i złoży zawiadomienie jeszcze w 2021 r., może na tej podstawie stosować estoński CIT od 1 stycznia 2022 r. W konsekwencji podatnicy planujący połączenia z równoczesnym wejściem w estoński CIT mogą skorzystać z tej elastyczności proceduralnej.

Brak wpływu podwójnego statusu wspólnika jako pracownika i członka zarządu na kwalifikację wydatków z tytułu mieszanego korzystania z samochodów służbowych jako ukrytego zysku

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 2026 r., sygn. II FSK 1512/23 oddalił skargę kasacyjną podatnika i potwierdził stanowisko organu. Sąd stwierdził, że posiadanie przez członka zarządu statusu pracownika, członka zarządu i wspólnika jednocześnie nie wyłącza możliwości kwalifikacji wydatków na samochód służbowy jako ukrytego zysku. W przypadku korzystania z pojazdu do celów mieszanych bez ewidencji przebiegu — 50% wydatków i odpisów amortyzacyjnych stanowi dochód z tytułu ukrytych zysków w rozumieniu art. 28m ust. 3 w zw. z art. 28m ust. 4 pkt 2 lit. b u.p.d.o.p. Wyrok jest niekorzystny dla podatników stosujących estoński CIT.

Zastosowania art. 11n pkt 5 u.p.d.o.p. nie wyklucza fakt, że pomiędzy gminą a spółką komunalną oprócz powiązań kapitałowych występują także powiązania osobowe

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 18 czerwca 2026 r., sygn. I SA/Gl 1459/25 uchylił interpretację KIS na korzyść spółki komunalnej. Sąd potwierdził, że zwolnienie z obowiązku sporządzania lokalnej dokumentacji cen transferowych z art. 11n pkt 5 u.p.d.o.p. stosuje się do transakcji między gminą a spółką komunalną również w sytuacji, gdy poza powiązaniami kapitałowymi (100% gminy) występują powiązania osobowe (pracownik urzędu gminy jako członek zarządu, prezydent lub skarbnik jako członek rady nadzorczej). Powiązania osobowe nie wyłączają stosowania przepisu. W konsekwencji spółki komunalne mogą korzystać z wyłączenia TP niezależnie od składu organów.

Kwestia spełnienia warunków wynikających z art. 21 ust. 3 pkt 3 lit. b oraz art. 21 ust. 3b u.p.d.o.p. w przypadku wypłaty lub kapitalizacji odsetek na rzecz spółki holenderskiej

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.99.2026.2.AS uznał stanowisko wnioskodawcy za częściowo prawidłowe i częściowo nieprawidłowe. Organ potwierdził zasadność stosowania podejścia look-through approach — należności z tytułu interest bearing wypłacane przez dealerów za pośrednictwem faktora (spółki niemieckiej) powinny być oceniane przez pryzmat statusu rzeczywistego właściciela (luksemburskiej spółki A — podatnika CIT). Do płatności stosuje się polsko-luksemburską UPO, co skutkuje obniżoną stawką 5% WHT. Organ oddalił jednak kwalifikację interest bearing jako odsetek objętych art. 11 ust. 3 UPO (wyłączenie dla odsetek bankowych nie ma zastosowania).

Zastosowanie podejścia look-through approach do należności z tytułu interest bearing wypłacanych na rzecz faktora. Określenie stawki podatku u źródła z uwzględnieniem polsko-luksemburskiej u.p.o.

Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 27 maja 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.121.2026.2.JKU wskazał, że otrzymane środki w ramach Krajowego Planu Odbudowy wymagają analizy pod kątem ich kwalifikacji jako przychodu podatkowego. Organ podkreślił, że decydujące znaczenie ma charakter otrzymanego wsparcia oraz warunki jego przyznania. W rezultacie nie każde dofinansowanie będzie automatycznie neutralne podatkowo.

Brak obowiązku poboru podatku u źródła oraz powstania przychodu w wyniku konwersji wierzytelności pożyczkowych na kapitał zakładowy i zapasowy

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 9 czerwca 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.166.2026.1.BD potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy. Organ wskazał, że konwersja wierzytelności pożyczkowych udzielonych przez niemieckiego udziałowca na kapitał zakładowy i zapasowy polskiej spółki nie rodzi po stronie wnoszącego obowiązku podatkowego w Polsce (skutki oceniane na gruncie polsko-niemieckiej u.p.o., por. art. 13 ust. 5 — prawa majątkowe opodatkowane wyłącznie w Niemczech). Po stronie spółki nie powstaje przychód podatkowy (art. 12 ust. 4 pkt 4 i pkt 11 u.p.d.o.p.). Spółka jako płatnik nie ma obowiązku poboru podatku u źródła.

Wynagrodzenie za usługi hostingu nie mieści się w zakresie wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p.

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 18 czerwca 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.396.2021.11.AK — wydanej po ponownym rozpatrzeniu wniosku z 2021 r. w wykonaniu wyroku NSA z 15 lipca 2025 r. (sygn. II FSK 1361/22) — potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy. Organ uznał, że wynagrodzenie za usługi hostingu nie stanowi należności podlegających WHT, gdyż spółka nie użytkuje ani nie ma prawa użytkowania serwera jako urządzenia — jedynie korzysta z usługi przechowywania danych na urządzeniach należących do usługodawcy. W konsekwencji podmioty nabywające usługi hostingowe od nierezydentów nie mają obowiązku poboru podatku u źródła.

Kwalifikacja działalności wykonywanej przez pracownika w Polsce jako przesłanki powstania zakładu zagranicznego w rozumieniu polsko-austriackiej u.p.o.

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 8 czerwca 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.105.2026.2.BD uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ wskazał, że działalność wykonywana przez pracownika austriackiej spółki dystrybucyjnej w Polsce jest tożsama (nie zaś pomocnicza) z działalnością spółki prowadzoną w Austrii. Mieszkanie pracownika stanowi stałą placówkę, za pośrednictwem której prowadzona jest zasadnicza działalność przedsiębiorstwa. W konsekwencji spółka posiada w Polsce zagraniczny zakład w rozumieniu art. 5 polsko-austriackiej u.p.o. i podlega opodatkowaniu w Polsce od dochodów osiąganych przez ten zakład.

Przesłanki uznania oddziału za zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 u.p.d.o.p. oraz art. 5 polsko-hiszpańskiej u.p.o. Utworzenie oddziału zagranicznego w Hiszpanii nie wyłącza możliwości opodatkowania spółki w formie ryczałtu od dochodów spółek

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 26 czerwca 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.111.2026.2.BD uznał stanowisko wnioskodawcy za częściowo prawidłowe i częściowo nieprawidłowe. Organ potwierdził, że działalność oddziału w Hiszpanii (o charakterze przygotowawczym i pomocniczym, bez zewnętrznej sprzedaży) nie stanowi zakładu w rozumieniu art. 5 polsko-hiszpańskiej u.p.o. Jednocześnie organ potwierdził, że samo utworzenie oddziału zagranicznego nie powoduje utraty prawa spółki do opodatkowania estońskim CIT (oddział nie jest podmiotem z art. 28j ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p.).

Brak obowiązku sporządzania dokumentacji cen transferowych z tytułu przesunięć majątkowych między hiszpańskim oddziałem a polską spółką

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 25 czerwca 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.231.2026.1.EJ potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy. Organ uznał, że przesunięcia majątkowe między polską spółką a jej hiszpańskim oddziałem nie stanowią transakcji kontrolowanych w rozumieniu przepisów o cenach transferowych, ponieważ oddział nie jest odrębnym podmiotem podatkowym — to ta sama osoba prawna. Dokonywane przesunięcia odbywają się w ramach jednego podmiotu gospodarczego. W konsekwencji spółka nie ma obowiązku sporządzania lokalnej dokumentacji TP z tytułu tych przesunięć.

Budowa i eksploatacja bateryjnych magazynów energii elektrycznej jako długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p.

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 17 czerwca 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.195.2026.1.EWJ potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy. Organ uznał, że projekt budowy i eksploatacji bateryjnych magazynów energii elektrycznej (BESS) stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. Koszty finansowania dłużnego, w tym z umów hedgingowych, związane z finansowaniem BESS nie są uwzględniane przy wyliczaniu nadwyżki KFD. Interpretacja ma kluczowe znaczenie dla inwestorów z sektora energy storage.

Kwestia zastosowania właściwej u.p.o. do płatności związanych z udzielanym finansowaniem (lista rezerwowa)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 czerwca 2026 r., sygn. III SA/Wa 785/26 rozstrzygnął na korzyść podatnika i uchylił interpretację KIS. Sąd stwierdził, że dla ustalenia zasad poboru WHT od wypłacanych odsetek kluczowe jest prawidłowe zidentyfikowanie podatnika, tj. rzeczywistego właściciela należności. Podmiot pośredniczący (spółka brytyjska) niebędący rzeczywistym właścicielem nie jest podatnikiem z tytułu tych płatności. Płatnik powinien zastosować UPO właściwą dla kraju rezydencji rzeczywistych właścicieli (pożyczkodawców luksemburskich), nie zaś państwa pośrednika.

Kwestia zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p. do sprzedaży zagranicznych obligacji skarbowych za cenę sprzedaży niższą niż cena ich objęcia lub nabycia (lista rezerwowa)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 czerwca 2026 r., sygn. III SA/Wa 37/26 oddalił skargi ubezpieczyciela (PZU S.A.) w obu połączonych sprawach. Sąd potwierdził, że strata ze sprzedaży zagranicznych obligacji skarbowych za cenę niższą od ceny nabycia objęta jest ograniczeniem z art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p. Obligacja jako papier wartościowy o charakterze dłużnym inkorporuje wierzytelność, co wyklucza wyłączenie strat z jej zbycia spod dyspozycji tego przepisu.

Kwestia opodatkowania podatkiem pośrednim czynności utworzenia spółki kapitałowej w drodze wkładu niepieniężnego w postaci udziałów w świetle Dyrektywy Kapitałowej 2008/7/WE (lista rezerwowa)

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 4 czerwca 2026 r., sygn. C-837/24 uznał, że przepisy Dyrektywy 2008/7/WE sprzeciwiają się regulacjom krajowym przewidującym opodatkowanie czynności utworzenia spółki kapitałowej, której kapitał zakładowy został w całości pokryty przez spółkę przekazującą udziałami w spółkach posiadających nieruchomości — jeżeli podstawa opodatkowania jest ustalana na podstawie wartości podatkowej lub księgowej nieruchomości. Wyrok dotyczy portugalskiego podatku od przeniesienia własności nieruchomości (IMT) w kontekście reorganizacji. Ma znaczącą wartość dla transgranicznych reorganizacji angażujących spółki z aktywami nieruchomościowymi na terenie UE.

Zasady odliczenia podatku u źródła zapłaconego w Meksyku od należności odsetkowych. Sposób kalkulacji limitu proporcji poprzez alokację kosztów uzyskania przychodów (lista rezerwowa)

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 3 czerwca 2026 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.185.2026.2.AJ zatwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy. Organ potwierdził, że polska spółka jest uprawniona do odliczenia podatku ISR zapłaconego w Meksyku od odsetek, na podstawie art. 23 ust. 1 lit. b polsko-meksykańskiej u.p.o. (nie art. 23 ust. 2 lit. b, jak wadliwie wskazał wnioskodawca). Przy kalkulacji limitu odliczenia należy uwzględnić zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie koszty uzyskania przychodów związane z dochodem zagranicznym, z alokacją kosztów wspólnych zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.d.o.p.

Określenie charakteru przychodów uzyskiwanych w ramach programu SCF+ Taulia. Obowiązek wliczania wartości zbywanych wierzytelności własnych do przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.d.o.p. (lista rezerwowa)

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 12 czerwca 2026 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.154.2026.1.KW uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że środki otrzymywane przez spółkę w ramach programu SCF+ Taulia stanowią przychody z transakcji, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.d.o.p. i muszą być uwzględniane przy kalkulacji przychodów pasywnych dla oceny prawa do estońskiego CIT. Sprzedaż wierzytelności własnych w ramach SCF stanowi przelew wierzytelności, a wartość zbycia jest przychodem z transakcji w rozumieniu przepisu. Interpretacja ta jest niekorzystna dla podatników stosujących estoński CIT i korzystających z programów SCF.