System MOS 2.0 w praktyce: najważniejsze pytania i odpowiedzi pracodawców i cudzoziemców 

Nie. MOS 2.0 służy przede wszystkim do elektronicznego złożenia wniosku. Nie oznacza to jednak, że całe postępowanie pobytowe będzie dalej prowadzone wyłącznie w systemie.

Po wysłaniu wniosku dalszy bieg sprawy pozostaje w dużej mierze tradycyjny. Cudzoziemiec nadal musi stawić się osobiście w urzędzie na wezwanie wojewody, m.in. w celu złożenia odcisków palców, wzoru podpisu, okazania oryginału paszportu i dokumentów oraz ewentualnego uzupełnienia braków formalnych lub innych dokumentów.

Wezwania, decyzje i dalsza korespondencja w sprawie są prowadzone poza systemem MOS 2.0, według dotychczasowych zasad doręczeń. MOS 2.0 nie służy obecnie do pełnego prowadzenia sprawy, swobodnego uzupełniania dokumentów po wysłaniu wniosku ani pełnego śledzenia statusu postępowania.

Nie. Po wysłaniu wniosku nie ma możliwości jego dalszej edycji w systemie MOS 2.0. Edycja jest możliwa wyłącznie na etapie przygotowania formularza, który można zapisać i uzupełniać przed jego ostatecznym podpisaniem i wysyłką.

Jeżeli po wysłaniu wniosku pojawią się błędy, braki albo konieczność aktualizacji danych, co do zasady nie trzeba składać nowego wniosku. Uzupełnienia następują w toku prowadzonej sprawy, zgodnie z komunikacją organu, poza systemem MOS 2.0.

Korekty lub aktualizacji można dokonać podczas osobistego stawiennictwa na wezwanie wojewody albo poprzez przekazanie informacji i dokumentów właściwym kanałem, np. w formie papierowej, przez e-Doręczenia, za pośrednictwem operatora pocztowego lub przez biuro podawcze.

Co do zasady nie. Braki lub błędy są uzupełniane w trakcie postępowania na wezwanie organu, bez konieczności ponownego składania wniosku.

Wstępna weryfikacja w MOS odbywa się automatycznie na etapie wypełniania formularza wniosku. System sprawdza kompletność danych i poprawność techniczną, np. brak wymaganych pól, wielkość załączonego zdjęcia biometrycznego czy załączenie potwierdzeń opłat.

Nie zastępuje to jednak oceny merytorycznej prowadzonej przez organ. Jeżeli urząd będzie miał wątpliwości co do złożonych oświadczeń albo załączonych dokumentów, może wezwać do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień na etapie osobistego stawiennictwa w urzędzie.

Informowanie o brakach może następować poprzez zmianę statusu sprawy w systemie MOS oraz powiadomienia e-mail. Oficjalnym kanałem komunikacji pomiędzy organem a wnioskodawcą pozostaje jednak korespondencja wysyłana przez system e-Doręczeń lub za pośrednictwem operatora pocztowego.

System może generować wielokrotne powiadomienia e-mail, ponieważ obsługuje różne etapy procesu, np. rejestrację, potwierdzenie wydania decyzji lub wezwania, a także podpisanie Załącznika nr 1 przez pracodawcę.

Wiadomości e-mail mają jednak jedynie charakter informacyjny. Właściwa komunikacja po złożeniu wniosku jest prowadzona przez organ za pośrednictwem operatora pocztowego albo przez system e-Doręczeń.

Tak. System MOS korzysta z integracji z rejestrami państwowymi, np. PESEL, co wpływa na sposób identyfikacji cudzoziemca jeszcze przed rozpoczęciem wypełniania formularza wniosku.

Poprawność danych, takich jak imię i nazwisko, jest weryfikowana na etapie uzyskania numeru PESEL albo założenia Profilu Zaufanego przez cudzoziemca, które są konieczne do złożenia wniosku przez MOS.

Zazwyczaj w przypadku braku nazwiska organ jednostki samorządu terytorialnego wpisuje w odpowiednim polu adnotację „N/D” albo „brak nazwiska”. Istotne jest, aby dane te były zgodne z dokumentem podróży cudzoziemca. W przypadku niezgodności danych z Profilem Zaufanym należy udać się do organu jednostki samorządu terytorialnego w celu dokonania korekty.

Sam fakt wysłania wniosku i uzyskania UPO nie stanowi jeszcze formalnego potwierdzenia legalności pobytu. Legalność pobytu wynika z mocy prawa, na podstawie art. 108 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, i jest potwierdzana dopiero zaświadczeniem wydawanym przez urząd.

Zaświadczenie jest wydawane po weryfikacji przez organ kompletności złożonego wniosku. Co istotne, działa ono wstecz, czyli potwierdza legalność pobytu od dnia złożenia lub wysłania wniosku w MOS, o ile wniosek został złożony prawidłowo, terminowo i w okresie legalnego pobytu cudzoziemca.

W konsekwencji pobyt cudzoziemca, który terminowo złożył kompletny wniosek, może zostać uznany za legalny od dnia jego złożenia. Potwierdzenie tego statusu następuje jednak dopiero na późniejszym etapie, po wydaniu zaświadczenia przez urząd.

UPO generuje się po skutecznym wysłaniu wniosku przez portal MOS. Nie jest to dokument przygotowywany na etapie samego wypełniania formularza, lecz potwierdzenie związane z jego elektronicznym wysłaniem.

Co do zasady UPO powinno być możliwe do pobrania po wysłaniu wniosku. W praktyce warto jednak każdorazowo zweryfikować, czy dokument faktycznie został wygenerowany w danej sprawie.

Tak. Funkcjonalnie UPO można porównać do potwierdzenia, że wniosek został nadany lub odebrany w elektronicznym kanale komunikacji. W pewnym uproszczeniu pełni ono rolę podobną do pocztowego potwierdzenia odbioru, czyli tzw. „żółtej karteczki”.

UPO nie potwierdza jednak samo w sobie legalności pobytu ani pracy. Jest jedynie potwierdzeniem złożenia wniosku.

Zaświadczenie jest wydawane po złożeniu lub wysłaniu wniosku i po weryfikacji przez urząd przesłanek pozwalających potwierdzić kompletność formalną wniosku.

Przepisy nie przewidują konkretnego terminu, w którym wojewoda musiałby wystawić zaświadczenie. W praktyce czas jego uzyskania zależy od działania konkretnego urzędu wojewódzkiego, co zwiększa niepewność po stronie cudzoziemca i pracodawcy. Możliwe jest również, że zaświadczenia będą wydawane dopiero po złożeniu odcisków linii papilarnych podczas wizyty w urzędzie wojewódzkim.

Tak. Zaświadczenie działa wstecz, tj. potwierdza legalność pobytu od dnia złożenia lub wysłania wniosku w MOS, a nie dopiero od dnia, w którym urząd wystawi dokument.

Jednocześnie wsteczny charakter zaświadczenia zakłada prawidłowe i terminowe złożenie wniosku oraz spełnienie ustawowych przesłanek.

Okres między otrzymaniem UPO a wydaniem zaświadczenia można określić jako praktyczną lukę dokumentacyjną. Jest to sytuacja analogiczna do wcześniejszego modelu, w którym wnioski były składane za pośrednictwem poczty.

Do czasu uzyskania zaświadczenia pracodawca opiera się na dokumentach pośrednich, takich jak UPO oraz informacja o złożeniu wniosku. Dokumenty te nie dają jednak pełnej pewności prawnej, podobnie jak w dotychczasowym modelu.

Formalnym dokumentem potwierdzającym legalność pobytu cudzoziemca ubiegającego się o zezwolenie jest zaświadczenie o złożeniu wniosku. Do czasu jego uzyskania pracodawca może opierać się na dokumentach pośrednich, takich jak UPO oraz informacja o złożeniu wniosku, jednak nie dają one pełnej pewności prawnej.

Rekomendowane jest, aby pracodawca wdrożył wewnętrzny proces pozyskiwania od cudzoziemca kopii UPO oraz, po jego wydaniu, kopii zaświadczenia. Zaświadczenie powinno zostać przekazane pracodawcy niezwłocznie po jego otrzymaniu lub pobraniu przez cudzoziemca.

Konto MOS jest przypisane do konkretnej osoby. Z perspektywy systemowej i proceduralnej naturalnym adresatem dokumentów dotyczących złożenia wniosku jest cudzoziemiec jako strona postępowania.

Nie ma podstaw, aby zakładać, że zaświadczenie będzie standardowo wysyłane bezpośrednio na e-mail pracodawcy. Standardowo zaświadczenie otrzyma cudzoziemiec w systemie MOS 2.0, na swoim indywidualnym koncie.

Pracodawca powinien więc ustalić z cudzoziemcem wewnętrzny sposób przekazywania dokumentów i informacji o statusie sprawy.

Tak, jeżeli okaże się, że wniosek był nieprawidłowy, został złożony po terminie albo postępowanie zakończy się negatywnie, wsteczny efekt zaświadczenia nie zadziała.

Ochrona legalności pobytu ma więc charakter warunkowy i zależy od spełnienia wymogów ustawowych.

Najważniejsze ryzyka obejmują brak formalnego dokumentu potwierdzającego legalność pobytu do czasu wydania zaświadczenia, ograniczoną możliwość weryfikacji statusu sprawy, ryzyko zakwestionowania legalności zatrudnienia w razie nieprawidłowości wniosku oraz zależność od terminów i praktyki konkretnego urzędu wojewódzkiego.

Z perspektywy pracodawcy kluczowe jest więc odpowiednie dokumentowanie kolejnych etapów sprawy oraz bieżąca komunikacja z cudzoziemcem.

Złożenie wniosku przez system MOS 2.0 nie kończy obowiązków proceduralnych cudzoziemca. Cudzoziemiec musi stawić się w urzędzie m.in. w celu złożenia odcisków palców.

Brak stawiennictwa może skutkować negatywnymi konsekwencjami proceduralnymi, w szczególności umorzeniem postępowania na podstawie art. 106i ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W zależności od rodzaju wezwania i braków może to również wpłynąć na ocenę kompletności sprawy oraz status imigracyjny cudzoziemca w Polsce.

Jeżeli pobranie odcisków palców jest fizycznie niemożliwe, np. z uwagi na wiek lub stan zdrowia, urząd może odstąpić od tego wymogu.

Decyzja w tym zakresie ma jednak charakter indywidualny i wymaga odpowiedniego udokumentowania w aktach sprawy. Nie jest to zwolnienie automatyczne.

Do skutecznego złożenia wniosku w MOS 2.0 należy dołączyć wszystkie dokumenty oznaczone jako wymagane lub obligatoryjne.

Zasadniczo są to: aktualna fotografia cyfrowa, skan ważnego dokumentu podróży, potwierdzenia dokonania opłat oraz, jeżeli zaznaczony we wniosku cel pobytu tego wymaga, właściwy załącznik podpisany elektronicznie przez inny podmiot, np. pracodawcę, uczelnię, organizatora stażu lub wolontariatu.

Tak. Do wniosku w MOS należy dołączyć odwzorowanie cyfrowe wszystkich stron ważnego dokumentu podróży.

Warto zadbać o czytelny i kompletny skan w jednym pliku, obejmujący również strony puste oraz okładkę. Maksymalny rozmiar jednego pliku to 10 MB, a rozmiar wszystkich załączników do wniosku nie może przekroczyć 50 MB.

Aby skutecznie złożyć wniosek w MOS, należy dołączyć dokumenty obligatoryjne, takie jak paszport, zdjęcie cyfrowe, potwierdzenia opłat oraz załączniki stanowiące integralną część wniosku, np. Załącznik nr 1 do wniosku o pobyt czasowy w celu wykonywania pracy.

Jeżeli obligatoryjne dokumenty nie zostaną dołączone, urząd może wezwać do uzupełnienia braków formalnych.

Pozostałe dokumenty wymagane do pozytywnego rozpatrzenia sprawy można uzupełnić na dalszym etapie postępowania. Dotyczy to np. umowy o pracę, umowy najmu lub innych dokumentów potwierdzających okoliczności istotne dla sprawy. Mogą one zostać dołączone podczas osobistego stawiennictwa, dosłane pocztą albo złożone na biurze podawczym.

Dokumenty tego typu mogą zostać załączone w systemie MOS jako dodatkowe załączniki do wniosku.

W toku postępowania organ może jednak wezwać stronę do okazania oryginałów, szczególnie gdy dokumenty nie zostały sporządzone w wersji cyfrowej albo nie zostały opatrzone prawidłowym podpisem elektronicznym.

Przykładowo, jeżeli umowa została podpisana odręcznie, a do wniosku w MOS dołączono jedynie jej skan, urząd może wezwać do złożenia oryginału albo kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez osobę uprawnioną.

Nie. Po wysłaniu wniosku nie ma możliwości dosyłania dokumentów przez system MOS 2.0.

Dokumenty można uzupełnić przez kanały komunikacji wskazane przez organ, takie jak e-Doręczenia, operator pocztowy lub biuro podawcze. W praktyce część dokumentów może być również uzupełniana podczas osobistego stawiennictwa w urzędzie, jeżeli organ wezwie cudzoziemca do ich przedłożenia.

W MOS 2.0 nie dokonuje się płatności natychmiastowej „w systemie”. Do wniosku dołącza się potwierdzenie dokonanej wcześniej opłaty.

Może to być np. potwierdzenie przelewu wygenerowane przez bank w formacie PDF.

Nie. Wymagane przez system załączniki do wniosku nie muszą być podpisane osobno profilem zaufanym. Po wypełnieniu formularza i dodaniu załączników cudzoziemiec podpisuje elektronicznie cały wniosek.

Wyjątkiem są załączniki, które system kieruje do podpisu innemu podmiotowi, np. pracodawcy, uczelni, organizatorowi stażu lub wolontariatu.

Skan dokumentu podpisanego odręcznie może stanowić załącznik do wniosku, ale nie zastępuje podpisu elektronicznego tam, gdzie jest on wymagany przepisami.

Dotyczy to w szczególności dokumentów, które powinny zostać podpisane w odpowiedniej formie elektronicznej, np. pełnomocnictwa albo załączników kierowanych do podpisu przez inny podmiot.

Załącznik nr 1, czyli oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, musi zostać podpisany przez osobę uprawnioną do reprezentacji pracodawcy.

Uprawnienie to wynika z zasad reprezentacji określonych w odpowiednim rejestrze lub umowie spółki. W przypadku spółek wpisanych do KRS załącznik podpisuje członek zarządu lub członkowie zarządu, zgodnie ze sposobem reprezentacji ujawnionym w KRS. W przypadku spółek osobowych załącznik podpisuje wspólnik uprawniony do reprezentacji.

Załącznik może podpisać również pełnomocnik, o ile posiada stosowne pełnomocnictwo udzielone przez osoby uprawnione do reprezentacji. Może to być np. pracownik działu HR, radca prawny, adwokat albo inna wyznaczona osoba.

Pracownik działu HR nie może jednak samodzielnie podpisać Załącznika nr 1, jeżeli nie posiada odpowiedniego pełnomocnictwa.

Sposób podpisania Załącznika nr 1 musi odpowiadać zasadom reprezentacji danego podmiotu.

Jeżeli z KRS wynika jednoosobowa reprezentacja, dokument może zostać podpisany przez jedną osobę uprawnioną do działania w imieniu spółki. Jeżeli KRS przewiduje reprezentację łączną, np. dwóch członków zarządu albo członka zarządu łącznie z prokurentem, Załącznik nr 1 powinien zostać podpisany zgodnie z tym modelem.

Urzędy wojewódzkie weryfikują zgodność podpisów ze sposobem reprezentacji. Niezgodność może skutkować wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych, a w konsekwencji opóźnieniem w rozpatrzeniu sprawy.

Nie w sensie merytorycznym. Istotne jest rozróżnienie pomiędzy weryfikacją techniczną a merytoryczną.

System MOS sam w sobie nie weryfikuje, kto podpisał Załącznik nr 1. Jest to system techniczny, który rejestruje fakt złożenia podpisu. Merytorycznej weryfikacji poprawności podpisów oraz ich zgodności z zasadami reprezentacji dokonują organy prowadzące postępowanie, czyli urzędy wojewódzkie.

Z tego względu, niezależnie od wybranego rozwiązania technicznego, Załącznik nr 1 musi zostać podpisany prawidłowo, tj. przez osoby uprawnione do reprezentacji podmiotu, w odpowiedniej formie elektronicznej oraz zgodnie z obowiązującymi zasadami reprezentacji.

Złożenie podpisu przez osobę nieuprawnioną lub w niewłaściwej formie może skutkować wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych, a tym samym opóźnieniem postępowania.

W ramach systemu MOS 2.0 dokumenty, w tym Załącznik nr 1, są składane elektronicznie. Podpis papierowy złożony na dokumencie papierowym, czyli podpis odręczny lub tzw. mokry, nie jest wystarczający tam, gdzie wymagana jest forma elektroniczna.

Podpis musi spełniać wymogi właściwe dla formy elektronicznej.

Link do wypełnienia i podpisania Załącznika nr 1 może zostać technicznie przekazany innej osobie, np. z działu HR do członka zarządu. Należy jednak pamiętać, że link jest powiązany z konkretną sprawą i powinien zostać wykorzystany wyłącznie przez osobę uprawnioną do podpisania dokumentu.

Przekazywanie linku powinno odbywać się w bezpieczny sposób, z uwzględnieniem ochrony danych osobowych cudzoziemca zawartych w formularzu.

W praktyce warto także monitorować skrzynki pocztowe osób wskazanych do podpisu. Korespondencja z systemu może nie zawierać szczególnych cech pozwalających łatwo odróżnić ją od innych wiadomości, a w niektórych przypadkach może zostać skierowana do folderu spam.

Cudzoziemiec powinien poinformować pracodawcę o fakcie składania wniosku oraz o konieczności uzupełnienia i podpisania odpowiednich załączników. Rekomendowane jest, aby wewnętrzne procedury pracodawcy odzwierciedlały ten proces i uwzględniały konieczność podjęcia działań przez obie strony.

Osoba uprawniona do reprezentacji podmiotu, np. członek zarządu, może udzielić pełnomocnictwa innej osobie do podpisania Załącznika nr 1.

Pełnomocnictwo powinno mieć charakter pełnomocnictwa szczególnego, tj. wskazywać konkretną czynność, jaką jest podpisanie Załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Musi zostać udzielone przez osoby uprawnione do reprezentacji zgodnie z KRS.

Pełnomocnictwo powinno zawierać dane mocodawcy, dane osoby udzielającej pełnomocnictwa, jeżeli działa ona w imieniu podmiotu, dane pełnomocnika, zakres pełnomocnictwa, datę i miejsce jego udzielenia oraz podpis mocodawcy zgodny z zasadami reprezentacji.

Nie istnieje jeden oficjalny wzór takiego pełnomocnictwa. Dokument można sporządzić samodzielnie, pod warunkiem zachowania wymaganych elementów. Wskazanie numeru PESEL albo numeru dokumentu tożsamości pełnomocnika nie jest obligatoryjne, ale jednak wskazane dla jego prawidłowej identyfikacji przez urząd.

Pełnomocnictwo można teoretycznie przekazać do urzędu na późniejszym etapie postępowania. Nie jest to jednak rekomendowane, ponieważ może znacząco wydłużyć cały proces. Najlepszą praktyką jest przygotowanie i załączenie pełnomocnictwa już na etapie składania wniosku.

Na ten moment system MOS 2.0 nie posiada funkcji edycji już złożonego wniosku. Korekty lub aktualizacji należy dokonać poza systemem MOS 2.0, podczas osobistego stawiennictwa na wezwanie wojewody albo poprzez wysłanie informacji i dodatkowych dokumentów za pośrednictwem właściwego kanału dostarczania.

Może to być pismo w postaci papierowej albo pismo elektroniczne wysłane na adres do e-Doręczeń wojewody prowadzącego postępowanie.

Tak. Oficjalnym kanałem komunikacji pomiędzy organem a wnioskodawcą pozostaje korespondencja prowadzona poza systemem MOS 2.0, wysyłana przez system e-Doręczeń albo za pośrednictwem operatora pocztowego.

Wskazanie prawidłowego adresu do korespondencji ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego doręczania wezwań, zawiadomień i decyzji.

Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przy kilku pełnomocnikach strona może wskazać, któremu z nich mają być doręczane pisma w sprawie.

Należy odróżnić powiadomienia systemowe od formalnych doręczeń.

Przy zakładaniu konta MOS 2.0 aktywacja odbywa się przez link wysłany na adres e-mail podany w formularzu rejestracyjnym. Użytkownik ponosi odpowiedzialność za podanie nieprawidłowego adresu e-mail albo adresu, do którego nie ma dostępu.

W przypadku Załącznika nr 1 wypełnianego przez pracodawcę system MOS 2.0 wysyła link na adres e-mail pracodawcy podany w formularzu. Po odesłaniu załącznika cudzoziemiec otrzymuje powiadomienie e-mail o możliwości dokończenia procesu składania wniosku.

Formalne pisma są natomiast doręczane według zasad doręczeń administracyjnych, czyli na adres do doręczeń elektronicznych albo przez operatora wyznaczonego.

Ryzyko jest po stronie adresata, jeżeli adres jest nieaktualny albo korespondencja nie zostanie odebrana.

Przy braku doręczenia elektronicznego pisma mogą być doręczane przez operatora wyznaczonego, którym obecnie jest Poczta Polska S.A., w tym z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, a ostatecznie przesyłką rejestrowaną.

Brak odbioru korespondencji, zwłaszcza wezwania dotyczącego osobistego stawiennictwa w urzędzie w celu złożenia odcisków palców, wzoru podpisu lub uzupełnienia braków formalnych, może skutkować pozostawieniem sprawy bez rozpoznania albo innymi negatywnymi konsekwencjami proceduralnymi, zależnie od treści wezwania i etapu sprawy. Może to mieć bezpośredni wpływ na status imigracyjny cudzoziemca w Polsce.

Nieodebranie korespondencji dotyczącej braków materialnych wniosku może z kolei skutkować wydaniem przez wojewodę decyzji negatywnej.

Co do zasady pracodawca nie jest stroną postępowania o pobyt czasowy i pracę. Stroną postępowania jest cudzoziemiec.

Pracodawca uczestniczy w procesie MOS 2.0 w ograniczonym zakresie, np. otrzymuje link do wypełnienia i podpisania właściwego załącznika, jeżeli cudzoziemiec poda jego adres e-mail w formularzu.

W praktyce oznacza to, że pracodawca powinien ustalić z cudzoziemcem wewnętrzny sposób przekazywania informacji o statusie sprawy, otrzymanych wezwaniach, UPO, zaświadczeniu oraz innych dokumentach istotnych dla oceny legalności pobytu i pracy.

Tak. Postępowania dotyczące wniosków, które wpłynęły do urzędów wojewódzkich przed 27 kwietnia 2026 r., będą rozpatrywane według dotychczasowego trybu w danym urzędzie wojewódzkim.

Status PESEL UKR jest powiązany z korzystaniem z ochrony czasowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ochrona czasowa dla obywateli Ukrainy została przedłużona do 4 marca 2027 r.

Po tej dacie dalszy pobyt w Polsce będzie możliwy wyłącznie na podstawie zezwoleń pobytowych wydanych na gruncie ustawy o cudzoziemcach, np. karty pobytu CUKR albo standardowego zezwolenia pobytowego.

Karta CUKR ma charakter jednorazowego, trzyletniego zezwolenia na pobyt. Zapewnia pełny i nieograniczony dostęp do polskiego rynku pracy i jest wydawana w uproszczonej procedurze, bez obowiązku wykazywania celu pobytu.

Kartę pobytu CUKR może uzyskać osoba, która łącznie spełnia następujące warunki: jest obywatelem Ukrainy lub małżonkiem albo dzieckiem obywatela Ukrainy, legalnie przebywa w Polsce w ramach ochrony czasowej, posiadała status PESEL UKR nieprzerwanie przez co najmniej 365 dni liczonych wstecz od dnia złożenia wniosku, posiadała aktywny status PESEL UKR w dniu 4 czerwca 2025 r., posiada aktywny status PESEL UKR w dniu złożenia wniosku oraz składa jednorazowy wniosek wyłącznie elektronicznie przez system MOS.

Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków może skutkować odmową wydania karty CUKR. Odmowa może również nastąpić w sytuacji, gdy cudzoziemiec stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, jego dane zostały umieszczone w SIS albo w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany.

Samo nadanie numeru PESEL UKR po 4 czerwca 2025 r. nie daje prawa do karty CUKR.

Kluczowe znaczenie ma to, czy dana osoba posiadała aktywny status PESEL UKR w dniu 4 czerwca 2025 r. i utrzymywała go nieprzerwanie do dnia złożenia wniosku o CUKR. Brak spełnienia tego warunku może skutkować odmową wydania karty CUKR.

W praktyce postępowanie pobytowe zostanie umorzone z mocy prawa, jeżeli cudzoziemiec skutecznie złoży wniosek o CUKR i zdecyduje się korzystać z ochrony czasowej jako podstawy pobytu. Po wydaniu karty CUKR status UKR wygasa, a CUKR staje się jedyną podstawą legalnego pobytu.

Umorzenie postępowania pobytowego z mocy prawa oznacza, że wnioskodawca nie uzyska w tym zakresie decyzji. Fakt ten zostanie jedynie odnotowany przez organ w aktach sprawy.

CUKR to rozwiązanie przejściowe i jednorazowe. Decyzja o wyborze CUKR zamiast standardowego zezwolenia pobytowego powinna uwzględniać planowany horyzont zatrudnienia, mobilność międzynarodową pracownika oraz strategię imigracyjną organizacji po 2027 r.

Po wydaniu decyzji karta pobytu CUKR musi zostać odebrana osobiście w terminie 60 dni. Nieodebranie karty w tym terminie może skutkować jej unieważnieniem.

Może to rodzić konieczność opuszczenia terytorium Polski wobec braku podstawy do legalnego pobytu. Ustawa nie wyklucza ponownego ubiegania się o kartę CUKR, jednak w praktyce może się to okazać niemożliwe, np. jeżeli unieważnienie karty nastąpi po 4 marca 2027 r. Może to także powodować problemy dowodowe w zakresie legalności pobytu.